ไม่ได้เปิดเต็นท์เพราะอยากขายรถแต่เพราะบ้ารถมาก่อน

ปี 2554 ผมอายุสิบเก้า มีซีวิค EG หนึ่งคันที่ซื้อต่อจากพี่ข้างบ้านมาแปดหมื่น เอาไปจอดหน้าบ้านในซอยแล้วรื้อเองทั้งคัน เปลี่ยนโช้ก ลดสปริง ใส่ปากท่อผิดขนาดจนต้องซื้อใหม่สองรอบ เงินค่าแรงที่หาได้จากงานพาร์ตไทม์ หมดไปกับรถคันนั้นเกือบทั้งหมด แต่ก็ได้เรียนรู้ว่าอะไรพังตรงไหน ควรเช็กอะไรก่อนซื้อ

พอเริ่มมีคนในกลุ่มรถมาถามว่า “อ้วน ช่วยหาซีวิคดี ๆ ให้หน่อยดิ” ผมก็ไปตระเวนดูให้ฟรี ๆ ปีนึงหลายสิบคัน ไปจนถึงเชียงใหม่ ถึงหาดใหญ่ จำได้ว่ามีคันหนึ่งขับไปดูถึงระยอง แล้วบอกเพื่อนว่าอย่าซื้อ เพราะเปิดฝากระโปรงแล้วเห็นรอยเชื่อมคานหน้า นั่นแหละคือจุดที่รู้ว่าตัวเองชอบงานคัดรถมากกว่าคัดอะไหล่

ปี 2559 เก็บเงินกับกู้มาก้อนหนึ่ง เช่าที่แถวบางแคเปิดเต็นท์เอง ตอนนั้นมีรถแค่หกคัน ผมล้างเอง ถ่ายรูปเอง ตอบไลน์เองถึงตีสอง ปีแรกขายได้สี่สิบกว่าคัน แต่ไม่มีลูกค้าคนไหนโทรมาด่าเลยสักคน ซึ่งสำหรับตลาดรถมือสองผมถือว่านั่นคือกำไรจริง ๆ

วันนี้เต็นท์ส่งรถให้ลูกค้าปีละสามร้อยกว่าคัน มีช่างประจำ มีคนดูแลไฟแนนซ์ แต่ผมยังลงไปดูรถทุกคันก่อนรับเข้า และยังขับ EG คันที่แต่งเองอยู่ทุกวัน — จอดอยู่หลังเต็นท์นั่นแหละ ใครมาดูรถอยากดูก็เดินไปดูได้